11.01.2006

Ujawnienie po włosku

Uchwalona we Włoszech, w maju 2004 roku ustawa dotycząca zasad regulacji franchisingu zakończyła długoletnie dyskusje na ten temat.

Prawo to po raz pierwszy określa czym jest franchising, master franchising i corner franchising. Definiuje też podstawowe pojęcia funkcjonujące w umowach franczyzowych, takie jak: know-how, opłata wstępna, opłaty bieżące oraz przedmiot franczyzy.

Veni, Vedi....

Podobnie jak we Francji włoski franczyzodawca musi przekazać potencjalnemu biorcy wiele informacji o swojej firmie.

Minimum 30 dni przed podpisaniem umowy franczyzowej, dawca licencji musi przedstawić biorcy kompletną umowę ze wszystkimi załącznikami, oczywiście z wyjątkiem tych, które zawierają tajemnice handlowe. Jednakże pewne dane muszą być w niej zawarte. Są to:

  • dane firmy, czyli nazwa i siedziba, oraz na żądanie biorcy bilans za ostatnie trzy lata lub od daty powstania firmy, jeżeli ten okres był krótszy,
  • detale znaków towarowych używanych w systemie zawierające informacje o ich rejestracji lub zgłoszeniu do rejestracji, lub informację o udzieleniu licencji na ich używanie osobie trzeciej, z którą biorca będzie podpisywał umowę np. master franczyzobiorca,
  • podsumowanie cech charakteryzujących przedmiot franczyzy,
  • lista obecnie działających franczyzobiorców oraz punktów własnych,
  • dane dotyczące liczby franczyzobiorców, z podaniem ich siedzib, w ciągu ostatnich trzech lat,
  • informacja – w zgodności z prawem do prywatności - z ostatnich trzech lat o procesach lub postępowaniach arbitrażowych, w których stroną pozwaną jest franczyzodawca, niezależnie czy sprawę założył franczyzobiorca, strona trzecia czy organ publiczny.

 

... Vici

Bardzo istotnym wydaje się wymóg, aby przed stworzeniem sieci franczyzowej, ewentualny franczyzodawca najpierw sam przetestował swój pomysł na biznes. Jednakże w obecnej ustawie zrezygnowano z projektów określenia minimalnego czasu trwania tego „eksperymentu” oraz ilości punktów. Trudno byłoby bowiem ustalić uniwersalny model dla całej branży ze względu na bardzo dużą różnorodność systemów franczyzowych.

Gdy biorca zdecyduje się już na konkretną markę, musi zawrzeć z dawcą umowę franczyzową w formie pisemnej, pod rygorem nieważności. Jeśli taka umowa zostanie podpisana na czas określony, musi gwarantować biorcy odpowiedni czas na amortyzację poniesionych inwestycji. Jednocześnie ustawodawca zastrzegł, że nie może to być mniej niż trzy lata, oczywiście przy założeniu, że nie zostanie rozwiązana przez jej niedotrzymanie przez jedną ze stron.

Umowa taka musi określać:

  • wysokość inwestycji oraz opłaty wstępnej, które franczyzobiorca poniesie rozpoczynając działalność,
  • sposób naliczania i wnoszenia opłat bieżących z uwzględnieniem ewentualnej stawki minimalnej,
  • ewentualny obszar wyłączności terytorialnej, zarówno w stosunku do innych franczyzobiorców, jak też własnych kanałów dystrybucji franczyzodawcy,
  • specyfikację dostarczanego know-how,
  • uwzględnianie ewentualnych zmian w know-how ze strony franczyzobiorcy,
  • informacje nt. pomocy ze strony franczyzobiorcy w zakresie pomocy technicznej i handlowej, przy uruchamianiu punktu oraz dotyczące szkoleń,
  • zasady przedłużania, rozwiązania i cesji umowy franczyzowej. Ustawodawca tym samym nie określił ścisłych reguł co do zawartości umowy, pozostawiając np. decyzję o określeniu wyłączności terytorialnej w gestii stron.

Ustawa przewiduje również możliwość anulowania umowy jeżeli jedna ze stron podała nieprawdziwe dane. Odwołuje się w tym do Kodeksu Cywilnego oraz stanowi, że strona pokrzywdzona może żądać odszkodowania.

Anna Grzegorzewska, PROFIT system

Udostępnij artykuł

Komentarze na forum

0