Franchising w Polsce

Istota tego systemu polega na tym, że franchisodawca (np. bank) nadaje swoim franchisingobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franchisingowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to nie tylko upoważnia, ale zobowiązuje franchisingobiorcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własnosci intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej franchisingodawcy (szkolenia, reklama, promocja itp.). O ile w przypadku powszechnie znanej umowy dzierżawy dzierżawca (korzystający z cudzego majątku) ma pełną swobodę co do zakresu korzystania z wydzierżawionego majątku, o tyle franchisingobiorca musi działać ściśle według wskazań franchisingodawcy. W efekcie odrębne z prawnego punktu widzenia firmy sprawiają wrażenie oddziałów (placówek) jednej sieci sygnowanej wspólnym logo. Według raportu firmy PROFIT system w 2002 r. sieci franchisingowe w Polsce wypracowały ponad 3,2 proc. produktu krajowego (PKB).