Robert Korzeniowski: W biznesie jak w sporcie

Prowadząc firmę, popełniłem błędy podobne do tych, które zdarzają się sportowcom aktywnym zawodowo. Wydawało mi się, że można wiele rzeczy robić na dystans, że można start-upowy biznes oddać w ręce innych osób. Okazało się, że nie do końca tak jest.
Robert Korzeniowski
Poniedziałek
14.11.2016
Zarządzanie karierą sportową przypomina zarządzanie małą firmą – mówi Robert Korzeniowski, czterokrotny mistrz olimpijski w chodzie sportowym, właściciel klubu sportowego i organizator szkoleń.
 

Miał pan biznesowe zaplecze, gdy kończył karierę. Od kilku lat istniała już wtedy pana firma marketingowa, zajmująca się m.in. organizowaniem wydarzeń sportowych. Rozkręcała się także marka Walker, działająca w branży odzieży sportowej. Dziś te firmy już nie funkcjonują. Co się stało?
Popełniłem niektóre błędy, które zdarzają się sportowcom aktywnym zawodowo. Wydawało mi się, że można wiele rzeczy robić na dystans, że można start-upowy biznes, jakim była firma Walker, oddać w ręce innych osób, wspólników. Okazało się, że nie do końca tak jest. Uważam, że mój pomysł na własną markę odzieżową był naprawdę ciekawy. Ale zabrakło kontroli nad tym projektem, popełniłem błędy w zarządzaniu. W tym czasie pojawiła się też propozycja z telewizji publicznej – pokierowania projektem utworzenia kanału TVP Sport. Miałem wtedy markę Walker, sklepy sportowe, organizację eventową. Stanąłem przed dylematem: czy poprawiam błędy i rozwijam dalej swoje firmy, inwestując i angażując się w to całkowicie, czy też odpowiadam na zaproszenie korporacji, robiąc coś na większą skalę. Typowa droga zawodowa byłego sportowca to albo trenowanie innych zawodników, albo zakładanie sklepów z akcesoriami sportowymi, próba wprowadzenia na rynek różnych sportowych marek. Pomyślałem wtedy, że taka okazja, jak otwieranie kanału sportowego, może mi się drugi raz w życiu nie przytrafić. W tamtym momencie potrzebowałem też wyzwania – jakkolwiek by to nie zabrzmiało – na miarę olimpijską. Każdy ze sportowców, kończących karierę, ma problem z weryfikacją tego, na co go stać w normalnej rzeczywistości, w tym naszym życiu po życiu. Każdy chce lub musi się sprawdzić. Zrezygnowałem więc wówczas ze swojego small biznesu. Nie dało się połączyć moich zajęć w telewizji z pracą „na boku”. Nie żałuję dziś tej decyzji.

Czego pana nauczyły te nie do końca udane biznesy?
Życia. Wymyślanie i budowanie własnego biznesu, organizowanie zawodów i wydarzeń sportowych, współpracy z różnymi podmiotami – to mnie całkiem nieźle przygotowało także do wejścia do korporacji. Przytomnie wiedziałem, co to znaczy umowa, relacja z inną firmą, z urzędem miasta, kontraktowanie zadań dla kogoś, kontraktowanie marketingu. To mi niebywale pomogło później w życiu.

Ostatecznie jednak to korporacje pana wciągnęły. Po telewizji była m.in. firma brokerska Mentor, a obecnie pracuje pan w grupie Lux Med, zajmując się projektem medycyny sportowej.
Tak, choć nie jest to moje jedyne źródło zarobkowania. Mam umowy marketingowe, współpracuję np. z Coca-Colą. Cały czas prowadzę też własną działalność gospodarczą. Czyli nie jestem na korporacyjnym etacie, ale na samozatrudnieniu. W TVP np. postawiłem warunek, że nie chcę być etatowym dyrektorem. Wolałem umówić się na wykonanie konkretnego zadania, czyli uruchomienie TVP Sport. Taka forma pracy zapewnia mi poczucie niezależności, swobodę w kształtowaniu projektów. Oczywiście, jest to praca w pełnym wymiarze, z zaangażowaniem na 100 proc. Ale samozatrudnienie daje mi ten komfort, że nie mam problemu z prowadzeniem innej działalności społecznej czy niekonkurencyjnej biznesowo. Moim powrotem do small biznesu jest spółka RK Athletics, którą założyłem z dwoma kolegami. To klub sportowy, w którym trenuje się lekkoatletykę. Prowadzimy consulting sportowy. Nasza oferta jest skierowana do dorosłych amatorów oraz dzieci. Naszą ideą są też treningi rodzinne, które pozwalają na przekazywanie przez rodziców dobrych sportowych wzorców dzieciom. Organizujemy zgrupowania, szkolenia, imprezy sportowe.

Tego biznesu dogląda pan inaczej niż poprzednich?
RK Athletics otworzyłem na zupełnie innym etapie życia. Sportowiec, który osiąga sukcesy, a tak było ze mną te kilkanaście lat temu, jest pod wielką presją. Wiele osób chce to wykorzystać, ogrzać się trochę przy tym „blasku”. Czasem trudno odmówić, popełnia się błędy. Teraz nauczyłem się dobierać partnerów, ważyć priorytety.

Od 17 lat organizuje pan też szkolenia dla właścicieli firm, kadry zarządzającej, menedżerów, także początkujących przedsiębiorców. Czego ich pan uczy?
To są kwestie związane z długofalowym zarządzaniem albo własną karierą, albo przedsiębiorstwami, którymi kierują. Uczę ich np. szacunku dla konkurencji. Często podkreślam też zasady, związane z tzw. czujnością lidera. To się często przydarza sportowcom, ale i biznesmenom – wszystko idzie świetnie, więc po co cokolwiek poprawiać, rozwijać. Takie myślenie to jest już początek klęski. Niby oczywiste rzeczy, ale poparte konkretnymi przykładami nabierają innego wymiaru. Często też rozmawiamy o sprzedaży, ciągu na bramkę, rutynie codziennego działania. Sportowcy cały czas przecież powtarzają to samo, te same treningi. Ale to prowadzi ich do konkretnego celu. Ludzie biznesu mają również problemy z zarządzaniem porażką, sukcesem. Boją się nowości. Nie potrafią komunikować się z podwładnymi albo przełożonymi.
Te szkolenia zmieniają się nieco wraz z upływem lat i z nabieranymi przeze mnie doświadczeniami zawodowymi. Kilkanaście lat temu byłem tylko sportowcem, który chciał opowiedzieć jak najlepiej o tym, co robi, i ewentualnie zbudować jakąś paralelę. Ale nie miałem takiej świadomości i wiedzy o tym, co robią moi słuchacze, jak mam dziś. Teraz, z perspektywy 12 lat nie bycia sportowcem, wiem o tym więcej. Jest więc nam do siebie bliżej. Poza tym gdybym cały czas miał tylko opowiadać o starcie w igrzyskach i o tym, jak się czułem, gdy np. zdyskwalifikowano mnie w Barcelonie, to już dawno by mnie to znudziło.

A oczekiwania klientów też się przez te lata zmieniły?
Coraz rzadziej na szczęście ktoś oczekuje, że będę po prostu maskotką jakiegoś wydarzenia. Zresztą nigdy się na to nie zgadzałem i radykalnie odmawiałem. Nigdy niczego nie „uświetniam” swoją obecnością. Dlatego zacząłem robić rzeczy niezwiązane ze sportem, by nie być wiecznie facetem pokazywanym wszędzie jako „były sportowiec”.

Rozmawiała Monika Wojniak-Żyłowska

Fragment wywiadu opublikowanego w numerze 9/2016 miesięcznika "Własny Biznes FRANCHISING".


POPULARNE NA FORUM

sos do sałatek

Hej. Moja córka uwielbia robić sałatki i doprawiać je ostrymi sosami. Chciałbym zamówić od razu kilka sztuk z jakiegoś dobrego sklepu. Coś polecicie?

1 wypowiedzi
ostatnia 22.04.2019
pierścionek

Hej. Mój brat chce się oświadczyć podczas wyjazdu do Hiszpanii. Chciałbym zamówić przez internet jakiś ładny pierścionek z brylantem. coś polecicie?

1 wypowiedzi
ostatnia 22.04.2019
Praca magisterska - licencjacka o franchisingu

Witam, Mam wielką prośbę do franczyzobiorców, aby w wolnej chwili wypełnili moją ankietę...

206 wypowiedzi
ostatnia 20.04.2019
Hodowla psów: Trudne życie hodowcy

Download, install and activate office 2019,365 or 2016 with 25 character alpha-numeric product key Sign in Microsoft Office setup at www.office.com/setup.

7 wypowiedzi
ostatnia 20.04.2019
Hodowla psów: Trudne życie hodowcy

Office Setup suite has been developed for both Windows and Mac operating systems and now it is accessible on iOS and Android OSs as well. Visit office.com/setup for buying the...

7 wypowiedzi
ostatnia 20.04.2019
Hodowla psów: Trudne życie hodowcy

If you feel satisfied with your free Office experience, feel free to install the licensed version of MS Office setup from here office.com/setup and enter into the world of new...

7 wypowiedzi
ostatnia 20.04.2019
Hodowla psów: Trudne życie hodowcy

Office.com/setup - When students have to submit a book report, then go to Microsoft Word and make the report. Similarly, when an employee has to make the income and expenditure...

7 wypowiedzi
ostatnia 20.04.2019
Oszukani przez franczyzodawcę

podpisuje się pod komentarzem powyżej ;)

47 wypowiedzi
ostatnia 29.03.2019